این خانه قاجاری در محله «سه پل»، در شمال رودخانه قرار دارد. این خانه حدود دو هزار و پانصد متر مربع مساحت دارد و از مصالح خشت خام و گل چینه ساخته شده است. در نمای برخی از دیوارها تا ارتفاع یك متر از سنگ استفاده شده و كف اكثر ایوان‌ها آجر فرش شده است. ورودی بیت در جبهه شمالی قرار دارد و با در چوبی و تزیینات ساده فلزی گل و میخ حكایت از صلابت بنا دارد. ورودی بنا شامل یك هشتی با آلت‌كاری ساده است. وجود حیاط‌های بیرونی و اندرونی با اتاق‌های ساده چوبی آرامش ساكنین خانه را فراهم می‌كرده است. 

 

این اثر در تاریخ ۱۱ تیر ۱۳۷۵ با شمارهٔثبت ۱۷۴۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

 

جوی قناتی از زیر این خانه می‌گذرد. این خانه از بزرگترین خانه‌های روستای خمین در ده‌ها سال قبل بوده که از موقعیت مکانی منحصربفردی (استراتژیکی) در قریه خمین برخوردار بوده است.

 

غار آسیلی در 5 کیلومتری غرب روستای انجدان و 40 کیلومتری اراک در استان مرکزی قرار دارد.

ورودیِ این غار دو دریچه دایره شکل است. ابعاد دریچه سمت راست 80 سانتی‌متر عرض و 90 سانتی‌متر ارتفاع و ابعاد دریچه سمت چپ 1 متر عرض و 90 سانتی‌متر ارتفاع می‌باشد. میان این دو دریچه ستونی به محیط یک متر قرار گرفته که رابط میان تالار اول غار و محیط خارج غار است.

مسیر غار تا انتها با شیب تندی پایین می‌رود و برای عبور به قسمت انتهای غار باید به صورت خزیده از میان شکافی که در سمت راست و روی حفره مسدودی قرار دارد، گذشت.

در داخل این غار حوضچه‌هایی قرار دارد که دیواره آن‌ها از مواد آهکی و بلورهای منشوری استالاکتیتی پوشیده شده است.

طول کلی غار 73/5 متر است و پیمایش آن نیازی به وسایل فنی ندارد اما هوای داخل غار در فصل بارندگی به علت وجود بخار آب، سنگین و شرجی است.

 

 

 

 

غار گیوه کِش یکی از غارهای استان مرکزی است که در روستای انجدان* و 40 کیلومتری اراک قرار دارد.

غار کوچک گیوه کش 9 متر طول، 6 متر عرض و 1/5 متر ارتفاع دارد.

در خصوص وجه تسمیه غار اهالی انجدان معتقدند که در زمان حمله افغان‌ها، شخص گیوه‌دوزی به این غار پناه می‌برد و از این مکان به جای دیگری می‌گریزد. این غار در حال حاضر مأمنی برای حیوانات درنده می‌باشد و در کف آن خون و استخوان‌های پرندگان شکار شده توسط این حیوانات به چشم می‌خورد.

*انجدان از روستاهای دهستان مشک‌آباد بخش مرکزی شهرستان اراک استان مرکزی

 

روستای انجدان در مدار جغرافیایی ۵۰ درجه و 2 دقیقه و 38 ثانیه شرقی و ۳۳ درجه و ۵7 دقیقه و 42 ثانیه شمالی در 64 کیلومتری شمال خمین‌، 37 کیلومتری شرق اراک و با همین فاصله از غرب محلات قرار گرفته است‌. انجدان‌ از روستاهای دهستان مشک‌آباد بخش مرکزی شهرستان اراک، مرکز استان مرکزی ایران است. 

 

 

این روستا در منطقه‌ای کوهستانى قرار دارد که کوه چشمه و کوه برف شاه در اطراف آن است و غارهای کوچک و بزرگ فراوانى در نزدیکى آن وجود دارد ارتفاع انجدان از سطح دریا دو هزار متر است. انجدان معرب واژة انگدان‌، و نام گیاهى است که مادة انگرود یا آنغوزه‌ را از آن مى‌گیرند این گیاه در اطراف روستای انجدان به فراوانى مى‌روید و بدین سبب این روستا را بدین نام خوانده‌اند. شغل عمدة مردم کشاورزی و دامداری است‌ محصولات آن گردو، گندم‌، جو، یونجه و انگور است. مذهب ساکنان انجدان شیعة اثنی عشری است. بر اساس مستندات تاریخی، بویژه سنگ نوشته ها و سنگهای قبور موجود، قدمت این روستا به قبل از اسلام برمی‌گردد.

 

 

عباس شاه‌غریب میرزا فرزند عبدالسلام انجدانی از سال(( 899هجری ق تا سال 902 ه ق)) ریاست فرقه اسماعیلیه را داشته و مریدان از هندوستان برای دیدار شاه غریب به انجدان می‌آمدند و در آنجا به خدمت رئیس دینی خود رسیده با فریادهای شادیانه امام خود را طلب می‌نمودند. در این هنگام شاه‌غریب از محل اقامت سر بیرون کشیده و خود را نشان می‌داد. مردم به‌هنگام دیدن چهره مولی خود خوشحالی میکردند و مبارکباد به یکدیگر می‌گفتند.

روستای انجدان از روستاهای کوهپایه‌ای و بسیار زیبای استان مرکزی است و در فاصله 200 متری روستای انجدان کمپینگ گردشگری در حال احداث می‌باشد. طراحی و ساخت این کمپینگ از تاریخ 9/3/90 آغاز شده است. در این کمپینگ فضای سبز ، سکوهای نشیمن ، مسیرهای دسترسی پیاده‌روی، آلاچیق و... طراحی شده که هم اکنون در زمینی به مساحت 2 هکتار در سال‌جاری طراحی و به مرحله اجرا رسیده است. روستای انجدان به جهت آب و هوای مناسب و فضای سبز کم نظیر و صخره نوردی همیشه مورد استقبال گردشگران، ورزشکاران و اهالی منطقه بوده است.

آيين معنوي آيين چغچغه‌زني يكي از رسوم ديرين مردم روستاي انجدان است كه در عزاداري ماه محرم و در شام غريبان برگزار مي‌شود. قدمت اين آيين كهن به دوره تيموري و صفويه مي‌رسد و مردم عزادار اين روستا در روزهاي نهم و يازدهم محرم آن را اجرا مي‌كنند. 

 

 

 

در روز نهم محرم مردم محله پايين انجدان با آيين‌هاي سوگ و عزا به سمت محله بالا حركت مي‌كنند و در حاليكه ابزاري چوبي و خراطي شده به نام چغچغه را در دست دارند با نوايي موزون به جاي كوبيدن بر سينه، آن را به هم مي‌كوبند. اين آيين يك مرشد و رهبر دارد كه نوحه‌هاي اصيل و خاصي را قرائت مي‌كند و مردم در پاسخ به نوحه ها با اشك و مويه چغچغه مي‌زنند. تمام طبقات اجتماعي و افراد روستا در اين آيين معنوي محرم دخيل هستند و شركت دارند. نمونه هايي از آيين چغچغه‌زني در مناطق روستايي كاشان و ابيانه نطنز نيز مشاهده شده و استان مركزي به عنوان پيشتاز ثبت اين آيين معنوي اسناد معتبر و جزئيات آن را جمع‌آوري كرده و به ثبت آثار معنوي كشور درآورده است. 

 

غارهای انجدان 

 

اين غارها در ۴۰ کيلومترى شرق اراک، در اطراف روستاى انجدان واقع شده‌اند و در کنار جاذبه‌هاى تاريخى و طبيعى اين روستا جلوه‌‌اى خاص دارند. غارهاى اين دهستان عبارتند از غار آسيلى، غار ميانلانون يا کلوچه بالا، غار طاق‌رچه، غار گيوه‌کش و غار شغال‌دره. از ميان اين غارها، غار آسيلى و غار طاق‌رچه به ويژه ديدنى‌ترند. غار آسيلى ۷۳/۵ متر طول دارد و در فصل بارندگى منظره زيباى استالاکتيت و استالاگميت‌هاى آن پديدار مى‌شود. اين غار در ۵ کيلومترى غرب انجدان واقع شده است. غار طاق‌رچه نيز به دليل وجود دو درخت کهنسال در مقابل دهانه آن منظره‌اى زيبا و ديدنى دارد.

 

 

 

 

استان مرکزی به عنوان پایتخت صنعتی ایران تقریباً در مرکز ایران قرار دارد. بزرگترین شهر و مرکز استان مرکزی شهراراک می‌باشد. در روزگار کهن این شهر عراق نام داشت که در زمان تسلط اعراب بر ایران عراق عجم نامیده می‌شد که شامل بسیاری از استانهای همجوار امروزی می‌شد. این استان از شمال به استان‌های تهران، البرز و قزوین، از غرب به استان همدان، از جنوب به استان‌های لرستان و اصفهان و از شرق به استان‌های تهران، قم و اصفهان محدود است. این استان با مساحتی معادل ۲۹٬۵۳۰ کیلومتر مربع حدود ۱٬۸۲ درصد از مساحت کل کشور را به خود اختصاص داده‌است. بر اساس آخرین تقسیمات کشوری، استان مرکزی دارای ۱۲ شهرستان، ۲۳ بخش، ۳۲ شهر، ۶۶ دهستان و ۱٬۳۹۴ آبادی دارای سکنه و ۴۶ آبادی خالی از سکنه‌است. مرکز این استان شهر اراک است. شهرستانهای این استان عبارت‌اند از: اراک، محلات، ساوه، تفرش، خمین، فراهان، دلیجان، شازند، آشتیان، کمیجان، زرندیه و خنداب.

 

نام استان مرکزی برای اولین بار در سال ۱۳۲۶ خورشیدی مطرح گردید. در آن سال استان مرکزی (به مرکزیت تهران) پهنه وسیعی از مرکز کشور شامل شهرهای تهران، قزوین، ساوه، قم، دماوند و محلات بود. در سال ۱۳۳۹ شهرهای اراک و کاشان به استان مرکزی اضافه شدند تا سرانجام در سال ۱۳۵۶ با انتقال مرکز استان از تهران به اراک، نام مرکزی بر روی استان باقی ماند.

 

از نظر واژه شناسی، مرکزی یک صفت است که ریشه‌ای غیر فارسی دارد.

 

در سال ۱۳۸۹ رئیس جمهور وقت، محمود احمدی‌نژاد پیشنهاد تغییر نام استان به استان آفتاب را مطرح کرد. دلیل وی برای طرح این پیشنهاد روشن نبودن نام مرکزی در تبیین هویت و معرف فرهنگ استان بود. اما این پیشنهاد دربرنامه زنده تلویزیونی بامخالفت مجری برنامه وپس از آن با مخالفت برخی از نمایندگان استان مرکزی مواجه شد. بعد از این برای تغییر نام استان نام‌های دیگری مانند استان ماد واستان اراک نیز پیشنهاد شد.

 

جغرافیای طبیعی

 

آب و هوا

 

آب و هوای استان به علت وجود کوه‌های مرتفع، مجاورت با حاشیه مرکزی ایران، همجواری با بخشی از منطقه حوض سلطان، کویر میقان و حوزه آبریز دریاچه نمک و همچنین قرار گرفتن در محل تلاقی دو رشته کوه البرز و زاگرس، دارای آب و هوایی متنوع است. همچنین جهت و جریان وزش بادهای غربی ـ مدیترانه‌ای و اقیانوس اطلس، توده‌های هوای فشار زیاد اقیانوس هند و جریانهای سرد آسیای مرکزی شرایط اقلیمی استان را تحت تأثیر خود قرار می‌دهد. مهمترین انواع آب و هوای استان عبارتند از: آب و هوای نیمه بیابانی در مناطقی چون ساوه و زرندیه، آب و هوای معتدل کوهستانی همراه با زمستان سرد و تابستان معتدل، در شهرستان‌هایی مانند اراک، خمین، تفرش و محلات. آب و هوای سرد کوهستانی با زمستانی سرد و برفی و تابستانی خنک در محدوده‌های جغرافیایی شهرستان شازند.

 

دشت‌ها و بیابان‌ها

 

استان مرکزی در دوره کواترنری مرطوب بوده و بارش‌های آن روزگار که باعث شسته شدن رسوبات از کوه‌ها و انباشت آنها در بخش‌های پست شده دشت‌های حاصلخیزی چون دشت فراهان، دشت شازند، دشت ساوه و دشت زرند را به وجود آورده‌است. پست‌ترین نقطه استان دشت مسیله با ۹۵۰ متر بلندا از سطح دریاست.

 

 

 

دریاچه‌ها و تالابها

 

دریاچه میقان

 

این دریاچه در شمال شرقی اراک و در دشت فراهان قرار دارد، مساحت اش بسته به میزان بارندگی از صد تا صد و ده کیلومتر مربع تغییر می‌یابد. آب این دریاچه شور است. از نظر اقلیم زمستان‌های معتدلی دارد و همین سبب شده تا در پاییز و اوایل زمستان زیستگاه پرندگان و به ویژه پرندگان مهاجر باشد.

 

دریاچه خورهه

 

این دریاچه دائمی از یکی از معدود دریاچه‌های معدنی استان مرکزی است. خودجوش است و حاوی ترکیبات گوگردی، غیر از آن به سبب جایگاه تاریخی اش مورد اهمیت است. همچنین از لحاظ علم پزشکی نیز مورد توجه است.

 

دریاچه قاسم‌آباد

 

دریاچه‌ای طبیعی است در غرب خنداب، در منطقه‌ای کوهستانی بین روستاهای اوچ تپه و قاسم‌آباد. میزان آب اش بسته بارندگی متغیر است به گونه‌ای که در سال‌های خشک سالی گاهی خشک می‌شود و در سال‌های بارندگی قابل قایقرانی است. وسعت اش بین دو تا سه کیلومتر متغیر است و در پاییز و ابتدای زمستان محل تجمع پرندگان مهاجر است.

 

کوه‌ها

 

۷۵٪ از مساحت استان را ناهمواری‌ها تشکیل داده‌است. کوه‌های استان مرکزی که در دوره ترشیاری شکل گرفته‌اند از شمال غربی به جنوب شرقی کشیده شده‌اند. کوه‌های استان مرکزی دو گروه هستند یکی کوه‌های مرکزی در شهرستان‌های کمیجان، تفرش و قسمت‌هایی از ساوه و دیگری کوه‌های زاگرس در جنوب استان و در شهرهای شازند و خمین. کوه‌های راسوند در جنوب شازند و سفیدخانی در جنوب اراک از مهمترین کوه‌های استان هستند و قله شهباز با ۳۳۸۸ بلندی، در کوه‌های راسوند بلندترین کوه استان محسوب می‌شود.

 

رودخانه‌ها

 

در حال حاضر میزان آب بدست آمده از رودخانه‌ها، قنات‌ها و چشمه‌ها در استان حدود۲/۴ میلیارد متر مکعب است که تنها ۵۰ درصد از این حجم به مصرف کشاورزی می‌رسد.

 

چشمه‌ها

 

چشمه‌های موجود در استان همانند: چشمهٔ عمارت، چشمهٔ عباس‌آباد، چشمهٔ پنجعلی، چشمهٔ اسکان، چشمهٔ انجدان، چشمهٔ محلات، چشمهٔ سنگستان و چشمهٔ بالقلو نقش مهمی در تأمین آب مصرفی استان دارد.

 

 

جمعیت

 

جمعیت استان طبق آخرین سرشماری نفوس و مسکن در سال ۱۳۸۵ بالغ بر ۱٬۳۲۶٬۸۲۶ بوده‌است که از این تعداد ۱۰۱۵۳۷۵ باسواد بوده‌اند.

 

استان مرکزی از مهاجرپذیرترین استان‌های ایران پیش از انقلاب ۱۳۵۷ به حساب می‌آید. به‌طوریکه بر اساس سرشماری رسمی انجام‌شده در سال ۱۳۳۵، ۴۴ درصد از ۲ میلیون ایرانی که در آن دوره اقدام به مهاجرت داخلی نمودند، این استان را مقصد نهایی خود برای سکونت انتخاب کرده‌اند. این فرایند جذب مهاجر داخلی در دهه بعد افزایش یافت و به میزان ۶۷ درصد از ۲٫۳ میلیون نفر مهاجر افزایش یافت. اما در دهه ۵۰ و همچنین سال‌های بعد از انقلاب، این مهاجرت کاهش یافت و ایرانیان مهاجر، تمایل بیشتری برای حضور در استان تهران و شهر تهران از خود نشان می‌دادند.

 

 

عشایر

 

جمعیت عشایر استان مرکزی در سرشماری عشایر کوچنده در سال ۱۳۸۷

 

ایلاستان‌هاخانوارجمعیت به نفرشهرستان محل اقامت در استان مرکزی

ایل ذلکیمرکزی - خوزستان - لرستان۵۱۳۳۹خمین

ایل شاهسون بغدادیمرکزی - قم - قزوین - تهران - همدان۳۹۱۲۰۹۱ساوه - زرندیه

ایل مغانمرکزی - تهران۱۴۰۶۲۷ساوه - زرندیه

ایل کرد همدانمرکزی - همدان - قم۱۵۲۸۸۲ساوه

طایفه مستقل کله کوهیمرکزی - قم - قزوین - تهران۱۳۰۷۲۲زرندیه

مجموع-۸۶۴۴۶۶۱-

 

 

 

اگر شما هم گیج شده اید و نمی دانید کدام روش زایمان را انتخاب کنید این مطلب راهنمای شماست تا با عوارض و مزایای هر کدام از این دو روش آشنا شوید و با چشم باز انتخاب کنید.

 

 

عوارض کوتاه مدت:

 

1- انقباض های رحم در حین زایمان مادر

 

2- نامرتب شدن ضربان جنین

 

3- تحت فشار قرار گرفتن بند ناف نوزاد در طول زایمان: در این حالت ممکن است مادر در حین زایمان دچار خونریزی شود.

 

4- خونریزی: تا حد 500 سی سی طبیعی است. اگر میزان خونریزی زیاد باشد و مادر دیر به پزشک مراجعه کند، احتمال اینکه جانش را از دست بدهد وجود دارد.

 

5- تغییر فرم دستگاه تناسلی: افتادگی مثانه یا پارگی قسمت انتهایی واژن، عمدتا در خانم هایی که زایمان های متعدد داشته اند یا جنین درشت دارند دیده می شود.

 

6- عفونت

 

7- فشار خون بالا

 

8- درد شدید: یکی از روش های کنترل درد، تزریق داروی مسکن داخل عضله است. روش دوم استفاده از گازهای تنفسی است و درد زایمان مادر با تنفس این گاز تا حدودی کاهش پیدا می کند. روش سوم، ایجاد بی حسی از طریق اپیدورال در ناحیه کمر است. داروی بی حسی با استفاده از سوزن باریکی از میان ستون فقرات مادر به داخل فضای اپیدورال تزریق شده و زائو دچار بیهوشی موضعی در ناحیه کمر می شود که این خود عوارضی را در پی دارد.

 

9- تولد دیررس نوزاد در نتیجه تزریق داروی بی حسی: تزریق داروی بی حسی در فضای اپیدورال، زایمان را به تاخیر می انداز. یعنی اگر قرار است نوزاد در طول 6 ساعت به دنیا بیاید، این زمان به 8 ساعت تغییر پیدا می کند.

 

10- ناتوانی مادر در زور زدن: تزریق داروی بی حسی باعث می شود تا مادر توان لازم برای زور زدن را نداشته باشد و پزشکان از فورسپس برای خارج کردن نوزاد استفاده کنند.

 

11- استرس زیاد: تولد به موقع نوزاد و جلوگیری از آسیب های بعدی به بچه و مادر

 

 

عوارض بلندمدت:

 

1- خونریزی های دیررس: یعنی ممکن است بعد از زایمان مقداری از جفت درون بدن باقی مانده و مادر بعد از چند روز دچار خونریزی شده و عفونت کند.

 

2- افتادگی، شل شدگی و باز شدن واژن: خانم ها بیشترین شکایت را از این مورد دارند.

 

3- عدم کنترل ادرار و مدفوع: عدم کنترل ادرار شایع تر است. عدم کنترل مفدوع در مادرانی دیده می شود که ماهیچه های اسفنکتر مقعدشان در موقع زایمان آسیب دیده باشد.

 

عوارض برای نوزاد:

 

1- مرگ جنین در داخل رحم: اگر نوزاد به موقع متولد نشود، یا صدای قلب جنین افت کند و به کمتر از 120 ضربه در دقیقه برسد و پزشک معالج این احتمال را بدهد که بچه تا 10، 15 دقیقه آینده به دنیا نخواهد آمد، در این صورت جنین داخل رحم مادر جانش را از دست می دهد.

 

2- خونریزی و شکستگی جمجمه نوزاد: وقتی خروج جنین با مشکل مواجه شود، پزشکان با استفاده از یک وسیله فیزیکی به نام فورسپس یا دستگاه مکش، نوزاد را از شکم خارج می کنند. از این وسیله نباید افراد غیرمتخصص استفاده کنند چرا که بعضا باعث به وجود آمدن آسیب هایی به مغز و جمجمه بچه و همچنین پاره شدن مجرای تناسلی مادر می شود.

 

مزایا

 

1- جمع شدن سریع رحم

 

2- سرپا شدن: اگر مادر بعد از زایمان طبیعی در قسمت انتهایی واژنش برش نداشته باشد، یکی دو ساعت بعد می تواند بنشیند. در صورتی که برش داشته باشد، با استفاده از مسکّن در کمتر از شش ساعت می تواند سرپا شود اما نمی تواند فعالیت های روزمره اش را داشته باشد.

 

3- ارتباط بهتر نوزاد با مادر: در زایمان طبیعی چون نوزاد بلافاصله در آغوش مادر قرار می گیرد، نوزاد از اولین شیر مادر که به نوعی واکسن هم هست، تغذیه کرده و تکامل بهتری پیدا می کند. علاوه بر اینها مادر هر چه زودتر نوزادش را در آغوشش بگیرد، خونریزی پس از زایمانش کمتر خواهد بود.

 

نوعی عمل جراحی است که در آن با برش دادن بخشی از پوست شکم، رحم باز شده و بعد از اینکه مادر تحت بیهوشی عمومی قرار می گیرد یا از ناحیه کمر بی حس می شود، جنینش به دنیا می آید.

 

عوارض کوتاه مدت

 

1- میزان خونریزی: هزار و حتی 2 هزار سی سی. در خانم هایی که دوقلو یا چند قلو باردار بوده اند، خونریزی بیشتر اتفاق می افتد. برای این خانم ها همیشه باید خون آماده در اتاق عمل وجود داشته باشد.

 

2- عفونت: در سزارین نسبت به زایمان طبیعی به دلیل وجود محل برش از درصد بالاتری برخوردار است.

 

3- بیهوشی: ممکن است مادر نسبت به داروهای بیهوشی از خود حساسیت نشان دهد. مشکلات ریوی و تنفسی پیدا کند. حتی احتمال دارد دچار سردردهای شدید هم بشود.

 

4- فشار خون بالا

 

5- چسبندگی داخل رحمی: در سزارین بعدی، وقتی پزشک زائو را تحت عمل جراحی قرار می دهد، جنین خارج می شود اما جفت نه؛ چرا که جفت داخل عضلات رحم فرو رفته است. به همین علت پزشک مجبور می شود رحم را برای جلوگیری از مرگ مادر از شکم خارج کند.

 

6- صدمه به احشای داخل شکم مادر در هنگام سزارین

 

7- تشکیل لخته در عروق پاها: این لخته همراه با قرمزی و تورم است و عوارض ریوی ایجاد می کند. اگر این لخته درمان نشود، وارد جریان خون شده و آمبولی ریه می دهد. در نتیجه آمبولی ریه هم بیمار دچار تنگی نفس می شود و در خانم ها بسیار کشنده است. این لخته در خانم های چاق، کسانی که زایمان سزارین زیادی داشته یا زیاد استراحت کرده اند، دیده می شود.

 

8- ارتباط نوزاد و مادرک عدم موفقیت کافی در شیردهی و گرفتن سینه مادر توسط نوزاد

 

عوارض بلند مدت

 

 

1- دیر تر جمع شدن رحم: در سزارین بیشتر است و علل مختلفی دارد. استفاده از داروهای بیهوشی، داشتن فیبروم های رحمی، خانم هایی که جنین درشت داشته یا دوقلو یا چند قلو باردار بوده و سزارین کرده اند.

 

2- عفونت محل سزارین: در کسانی که کیشه آبشان پاره شده است یا درگیر ترشحات عفونت شده اند و علائمی مثل تب، قرمزی، تورم و خروج ترشحات چرکی از محل برش دارند. با این عوارض مادر نیاز مجدد به بستری شدن دارد.

 

3- ضایعات پستانی: چون ترشح شیر در مادرانی که سزارین کرده اند، دیرتر اتفاق می افتد، بنابراین ضایعات پستانی همچون زخم شدن نوک پستان ها یا التهاب پستان ها در آنها بیشتر دیده می شود.

 

4- افسردگی

 

5- ناباروری ثانویه

 

عوارض برای نوزاد

 

1- عواقب کوتاه مدت: کم وزنی، نیاز بیشتر به مراقبت های ویژه، عدم تکامل دستگاه گوارش، زردی و اختلال تنفسی

 

2- عوارض درازمدت: بیشتر به آسم، دیابت و چاقی مبتلا می شوند و خود چاقی زمینه ساز بروز بیماری های قلبی – عروقی و انواع سرطان ها خواهد بود.

 

مزایا

 

1- میزان درد زایمان برای سزارین: در زایمان طبیعی درد پیش از زایمان و پس از آن دیده می شود اما درد سزارین عمدتا پس از زایمان در محل برش حس می شود و به کمک مسکن های تزریقی و خوراکی می توان آن را رفع کرد.

 

2- میزان استرس: کم