خانه مسعودی یکی از خانه‌های به جا مانده از دوره قاجاریه است که در محله شاهزادگان (خیابان انقلاب- دستغیب) شهر تویسرکان قرار دارد. این خانه با مساحت 1332 مترمربع در 2 طبقه ساخته شده است. در هر طبقه یک اتاق اصلی وجود دارد و در طرفین آن چند اتاق فرعی قرار گرفته‌اند که در انتها هر کدام از آن‌ها به یک اتاقک به عنوان انباری یا پستو منتهی می‌شوند. مهم‌ترین قسمت این بنای تاریخی، اتاق شاه‌نشین است که در طبقه همکف واقع شده و در کنار ورودی آن یک کتیبه دیده می‌شود که تاریخ ساخت بنا (سال 1290 هجری قمری) را نشان می‌دهد. تمامی سقف و دیوارهای این اتاق پوشیده از گچبری‌ها، آینه‌کاری‌ها و نقاشی‌های رنگ و روغن شامل نقوش گیاهی و انسان است. همچنین در حاشیه فوقانی دیوارهای این اتاق و در میان نقوش گچبری شده، تصاویری از پادشاهان ایران باستان (برگرفته از شاهنامه فردوسی) تا دوره قاجاریه که با شیوه گراور ایجاد شده‌اند، به صورت قاب‌هایی کوچک قرار گرفته‌اند. یکی از این تصاویر طرحی است از یک شاهزاده قاجاری که کاغذی در دست دارد و بر روی آن نوشته‌ای درج شده است. در بالای تصویر عبارت «گردآورنده این داستان، جلال‌پور فتحعلیشاه قاجار» به خط نستعلیق نوشته شده است.

سقف تمامی اتاق‌های ساختمان (به جز اتاق شاه‌نشین طبقه همکف) لمه‌کوبی شده است. پنجره‌های اُرسی این بنا در گذشته‌ای نه چندان دور توسط مالکان بنا تعویض و پنجره‌های ساده به جای آن‌ها کار گذاشته شده است.

آجرکاری‌های سردرِ ورودی شاه‌نشین طبقه‌های همکف و اول، از دیگر عوامل تزئینی این بنا محسوب می‌شود. دیواره‌های حیاط با طاق‌نماهای متعدد تزئین شده است.







برگرفته از سایت ایران نما

آرامگاه‌ سيد محمد رضي‌الدين‌ آرتيماني‌ بر فراز تپه‌اي‌ در روستاي ‌آرتيمان‌ از توابع‌ شهرستان‌ تويسركان‌ قرار دارد. نماي‌ آرامگاه‌ مير رضي‌الدين‌ آجري‌ است‌ و سه‌ دهنه‌ طاق‌ بلند دارد.
در پشت‌ اين‌ طاق‌ها، بنايي‌ با ورودي‌ طاقي‌ شكل‌ و سردر كاشي‌ كاري‌ شده‌ قرار گرفته‌ است‌. پلان‌ بنا مربع ‌شكل‌ است‌ و در جبهه‌ بيروني‌ آن‌ نيز سه‌ اتاق‌ وجود دارد كه‌ در چهار ضلع‌ تكرار شده‌اند.
مقبره‌ داراي‌ چهار درورودي‌ در چهار ضلع‌ است‌ كه‌ همه‌ آنها طاقي‌ شكل‌اند و بر سر در آنها كاشي ‌كاريهاي‌ زيبايي‌ به‌ چشم‌ مي‌خورد. در داخل‌ بنا سنگ‌ قبري‌ از سنگ‌ خارا وجود دارد.









برگرفته از سایت ایران نما

آرامگاه حَیَقوق نبی یکی از بناهای دیدنی شهرستان تویسرکان و یکی از قدیمی‌ترین آثار تاریخی ایران است که در خیابان چهارباغ شهید اشرفی اصفهانی در انتهای خیابان حیقوق نبی قرار دارد. این آرامگاه مربوط به دوره سلجوقیان است و از فاصله دور مانند یک برج مدور با سقفی مخروطی شکل به نظر می‌رسد. این آرامگاه دارای بدنه 8ضلعی است و 8 ترکه آجری در آن ساخته شده که ستون‌های اصلی بنا را تشکیل می‌دهد و در نتیجه بنا به صورت سطوح 8گانه به نظر می‌رسد.

حیقوق نبی از پیامبران دوازده‌گانه بنی‌اسرائیل و از نسل حضرت موسی(ع) است که در حدود سال 700 قبل از میلاد (معاصر با دانیال نبی و الیاس نبی(ع)) زندگی می‌کرده و نگهبان معبد بزرگ یهودیان در اورشلیم بوده است. ایشان دارای شأن و مقام مذهبی خاصی نزد پیروان دین یهود می‌باشد و برای مسلمانان نیز بسیار قابل احترام است. نام وی در کتاب تورات عهد عتیق ذکر شده است همچنین در شرح دعای ام داوود، امام صادق(ع) از ایشان نام برده‌اند و در مناظره معروف دربار مأمون عباسی، هنگام بحث با دانشمند یهودی (جاثلیق)، امام رضا (ع) از حیقوق نبی نام می‌برند.

در خصوص آرامگاه ایشان روایت‌های مختلفی وجود دارد. بر اساس یکی از روایت‌ها در حدود سال 590 قبل از میلاد، بخت‌‌النصر؛ پادشاه کلده به اورشلیم حمله کرد و گروهی از یهودیان را به قتل رساند و نزدیک به 20 هزار نفر از آنان را اسیر و به شهر بابل؛ پایتخت کلده که نزدیک بغداد فعلی قرار داشت انتقال داد. حیقوق نبی نیز در میان اسرا بود و مدت طولانی در زندان به سر برد. در سال 548 قبل از میلاد، کورش هخامنشی بزرگ پادشاه ایران به کلده حمله کرد و در جنگی لشکریان کلده را شکست داد و بابل را تصرف کرد و طی فرمانی دستور آزادی کلیه اسرا و زندانیان یهود را صادر نمود. پس از آزادی از بند اسارت بابلیان، حبقوق پیامبر به ایران مهاجرت کرد و در شهر تویسرکان یا رودآور ساکن شد و پس از رحلت نیز در همین مکان مدفون گردید.

روی دیوارهای خارجی بنا با طاق‌نماها و کاشی‌کاری‌های متعدد تزئین شده که در عین سادگی و زیبایی دارای برخی خطوط و نقوش جالب و ستاره‌های شش ضلعی است که به «ستاره داوود» (نماد دین یهود) معروف می باشد. در قسمت انتهایی پیشانی بنا چندین کنگره آجری برجسته مثلث شکل جلب توجه می‌کند. سقف مقبره از داخل در ارتفاع 7 متری به شکل سقف گنبدی و با انحنا و تحدب کم ساخته شده است. ارتفاع این بنا از سطح زمین 12 متر می‌باشد. آرامگاه حیقوق نبی در مقابل عوامل نامساعد طبیعی بیش از 900 سال مقاومت کرده و همچنان سالم و پابرجا باقی مانده است.

حضرت حیقوق(ع) را با نام «حبقوق» (به معنی در آغوش گرفته شده) نیز می‌نامند و در زبان عبری با نام «حبکوک» نیز شناخته می‌شود. علت نامگذاری ایشان به این نام چنین بوده است که وی در زمان کودکی از دنیا می‌رود و الیاس نبی(ع) او را در آغوش خود گرفته دعا می‌کنند و از خدای متعال می‌خواهند که آن حضرت را دوباره زنده نماید.

در جریان حفاری غیرمجازی که در سال 1372 خورشیدی صورت گرفت، پیکر مطهر حیقوق نبی سالم رویت شد.

هم‌اکنون تندیس ایشان از سنگ مرمر و تصاویری از وی در مجموعه موزه واتیکان در کشور ایتالیا موجود می‌باشد.















برگرفته از سایت ایران نما

همدان را به گنجنامه می شناسند و گنجنامه را به آبشار و کتیبه های تاریخی اش.مهمترین آبشار استان همدان آبشار گنجنامه است که در نزدیکی شهر همدان و در تفرجگاه گنجنامه قرار دارد.

کتیبه های معروفی از دوره هخامنشی در نزدیکی این آبشار به جای مانده.کتیبه ها یی که یادگاری از دوران داریوش و خشایار شاه هخامنشی به زبانهای پارسی باستان ایلامی و بابلی و در مسیر راه شاهی آن روزگار نگاشته شده اند تا کاروانیان هنگام استراحت آن را بخوانند و پی به عظمت شاه و اصل و نصب وی ببرند. اکنون دیگر کتیبه ها در مسیر راه شاهی قرار ندارند دست روزگار آنها را در دل کوه سنگی و در مسیر آبشار گنجنامه و الوند قرار داده است. هر رهگذر و مسافری که به همدان می رود حتما به دیدارگنجنامه خواهد رفت و این دو کتیبه را از نزدیک خواهد دید.








برگرفته از سایت ایران نما

تپه عباس آباد همدان در نزدیکی و مشرف به میدان قائم ( میدان داریوش ) ( میدان آخر آسفالت ) قرار دارد . این تپه به دلیل مشرف بودن به شهر همدان ، همواره از موقعیت ویژه ‌ای برخوردار بوده‌ است . از جمله در گذشته هر گاه حاکمی تغییر می‌ کرده ، در بالای آن ساز و طبل و کوس نوبتی نواخته می‌ شده و به همین جهت به « تپه نقاره خانه » نیز معروف بوده ‌است .

دو جاده یکی از ابتدای چهار باغ ارم و دیگری از اوائل جاده گنجنامه ، دسترسی به بالای تپه را امکان پذیر می نماید . با توجه به قابلیت های جغرافیایی ، طبیعی و گردشگری این تپه ، در سال های اخیر تاسیسات تفریحی ، پذیرائی و اسکان و موقت مناسبی احداث شده و به مجتمع تفریحی و سیاحتی تبدیل گردیده ‌است .

از جمله در بالای تپه استخری و در وسط آن رستوران زیبائی احداث شده ‌است . از بالای تپه از یک سو ، چشم انداز طبیعی دره سرسبز عباس آباد و از طرف دیگر ، نمائی از شهر همدان نمایان است . از ضلع جنوب شرقی این مجتمع ، آبشار مصنوعی زیبائی جریان دارد .












برگرفته از سایت ایران نما

شیر سنگی یکی از آثار تاریخی شهر همدان میباشد و یکی از مهمترین جاذبه های گردشگری این شهر است که قدمت آن به دوران مادها میرسد.این مجسمه سنگی با ۵/۲ متر طول و یک متر و ۱۵ سانتی متر عرض دارای یک متر و ۲۰ سانتی متر ارتفاعدارد و در شهر همدان [استان همدان] قرار دارد.در ابتدا این شیر و همتایش در دروازه شهر همدان قرار داشتند که اعراب هنگام فتح همدان آن را باب الاسد به معنی دروازه شیر نامیده‌اند.

 

 

کارشناسان میراث فرهنگی می‌گویند، مجسمه شیر سنگی شهر همدان قبل از حمله مرداویج به این شهر دو عدد بوده و در منابع و کتابهای اسلامی از این مجسمه‌ها که دو طرف دروازه شهر همدان بود باب الاسد یاد شده است.بعد از اینکه دیلمیان همدان را تصرف کردند مردآویج دیلمی قصد داشت یکی از آنها را به ری منتقل نماید ولی چون موفق نشد پنجه‌های یکی از شیرهارا شکست و دیگری را به طور کامل تخریب نمود مجسمه آسیب دیده تا سال ۱۳۲۸ هجری شمسی بر روی زمین افتاده بود تا اینکه مهندس سیحون طراح و معمار آرامگاه بوعلی آن را در محل فعلی نصب کرد.

 

 

هم اکنون تنها مجسمه شیرسنگی در یکی از میدان‌های شهرهمدان به همین نام و تپه‌ای باستانی که در گذشته گورستان دوره اشکانیان بود قرار دارد.امروزه مجسمه شیر سنگی به بازیچه ایی برای کودکان تبدیل شده و به تاریخ و اهمیت آن هیچگونه توجهی نمیشود در حالی که اگر توجهی به این اثر میشد می تواند عامل موثری برای جلب گردشگر و نشانه ایی از غنی بودن تمدن همدان باشد

 

 

 

 

 

برج قربان یکی از آثار تاریخی قرون هفتم یا هشتم هجری است که در محل زندهای شهر همدان بین چهار باغ شهید مدنی و خیابان طالقانی جنب دبیرستان ابن سینا واقع است این بنا مدفن شیخ السلام حسن بن عطار حافظ ابو العلاء همدانی و جمعی از امرای سلجوقی است.

 

درباره علت نام گذاری این بنا به برج قربان معروف است که در جریان شورش افغان‌ها در اواخر دوره صفویه فردی به نام قربان این محل را سنگر گاه خود قرار داده و ضمن دفع شورشگران از اهالی محل دفاع کرده‌است از این رو مسجد وبقعه به نام او شهرت یافته‌است.

 

در سال ۱۳۱۲ و در حین انجام تعمیرات درزیر برج سردابی یافتند که کلیه قبور اشاره شده در آنجا قرار داشتند این برج در تاریخ ۲۸/۳/۱۳۵۴ و به شماره۱۰۷۸/۳ در فهرست آثار تاریخی و ملی ایران به ثبت رسیده‌است.

 

 

باغ موزه نظری یکی از آثار تاریخی شهر همدان و از شاهکارهای دوره قاجاریه است که در چهارراه نظری خیابان عارف قزوینی این شهر قرار دارد.

عمارت زیبا و مجلل نظری در محوطه یک باغ وسیع واقع شده است. پیش طاق ورودی عمارت به طرز زیبایی با آجرکاری خفته و راسته تزئین شده است. پس از آن هشتی وجود دارد که سقف گنبدی آن با ردیف‌های منظم و یکنواخت آجری پوشش یافته است. در گوشه شمال شرقی هشتی راه‌پله‌ای مسقف با آجر ساخته شده که دسترسی به بام هشتی را امکان‌پذیر می‌سازد. پس از طی مسیری در محوطه باغ، ساختمان اصلی مجموعه نظری قرار دارد که شامل دو طبقه می‌باشد و سقف آن دارای پوشش شیروانی است. ورودی بنا دارای فضایی موسوم به جلوخان با سقف هرمی شکل است که شیروانی آن روی 4 ستون بلند چوبی با پوشش گچ و سرستون‌های دارای گل و بوته استوار شده است. راه‌پله ورودی بنا که ارتباط‌دهنده فضای حیاط و طبقه فوقانی می‌باشد، از فضای جلوخان می‌گذرد. طبقه فوقانی ساختمان در هر چهار ضلع دارای مهتابی با نرده‌های چوبی ظریف و 24 ستون چوبی است که با گچ پوشیده شده و سرستون‌ها با گل و بوته تزئین شده‌اند. در فضای داخلی بنا تعدادی اتاق ساخته شده که دسترسی به آن‌ها از طریق راهرویی مقدور می‌باشد. در میان راهرو، روزنه‌ای برای نورگیری و تهویه قرار دارد. سقف برخی از اتاق‌ها لَمه‌کوبی شده است.

از سال 1388 خورشیدی این عمارت به موزه مردم‌شناسی تغییر کاربری داده است. بر سردرِ این موزه عبارت «موزه ابن سینا همدان» درج شده اما این موزه با نام «باغ موزه نظری» معروف است.

 

 

 

 

آرامگاه ابوعلی سینا بنای یادبود شیخ الرئیس ابن سینا؛ فیلسوف، دانشمند و پزشک مشهور ایرانی است که در میدان بوعلی سینا در مرکز شهر همدان قرار دارد.

بنای ابتدایی آرامگاه ابوعلی سینا در زمان قاجاریه ساخته شد و آرامگاه جدید به دستور محمدرضا پهلوی به مناسبت هزارمین سالروز تولد این دانشمند بزرگ، توسط انجمن آثار ملی ایران ساخته و در سال 1333 خورشیدی افتتاح شد.

 

 

طرح و نقشه اولیه این بنا در خرداد سال 1324 خورشیدی توسط انجمن آثار ملی بین مهندسان و فارغ‌التحصیلان رشته معماری به مسابقه گذاشته شد و با نظر آندره گُدار و مهندس فروغی، طرح پیشنهادی مهندس هوشنگ سیحون پذیرفته شد. در نیمه سال 1326 انجمن تصمیم به اجرای طرح گرفت. سال بعد هوشنگ سیحون طرح پیشنهادی را به عنوان پایان‌نامه به دانشکده هنرهای زیبای پاریس تقدیم کرد و اوایل سال 1328 ساخت این آرامگاه آغاز شد.

نقشه آرامگاه بر اساس قدیمی‌‌ترین بنای تاریخ‌دار اسلام در ایران یعنی گنبد قابوس (در استان گلستان) که از شاهکارهای معماری به‌ شمار می‌آید، کشیده‌ شده است. تنها اختلاف ظاهری این بنا با گنبد قابوس در این است که گنبد قابوس 10 تَرک ولی آرامگاه بوعلی 12 تَرک دارد. وجود 12 ستون نشان‌دهنده 12 رشته دانشی است که ابن سینا بر آن‌ها احاطه داشته است.

 

 

به مناسبت موقعیت محلی و محدود بودن فضای آرامگاه و برای صرفه‌جویی در مخارج، آرامگاه بوعلی را با نصف ابعاد گنبد قابوس در نظر گرفتند. اختلاف دیگر این دو بنا با یکدیگر در این است که فاصله بین ترک‌ها در گنبد بوعلی باز و گشاده است در حالی که بنای گنبد قابوس از ابتدا تا انتها (جز در قسمت ورودی) هیچ گونه شکاف و روزنه‌ای ندارد و درون آن همچون دخمه، تاریک و فاقد نورگیر و روشنایی است. البته بازگذاردن فاصله میان تَرک‌ها به دلیل وجود بادهای سنگین و طوفان‌های پاییزه و زمستانه شهر همدان نیز بوده است.

 

 

ارتفاع هر پایه برج از کف زیرین آرامگاه تا زیر گنبد نزدیک به 23 متر است. پهنا (عرض) هر پایه در پایین 1/17 متر و در بالا 92 سانتی‌متر است. گنبد مخروطی شکل آن نزدیک به 6 متر ارتفاع دارد. ارتفاع اطاق اصلی آرامگاه 6/10 و ارتفاع کلی بنا (از کف تا انتها) بیش از 28 متر است.

 

 

در میان 12 پایه برج، تخته سنگ مرمر یکپارچه‌ای به چشم می‌خورد که طول آن 2/55 و عرض آن بالغ بر یک متر است و کتیبه‌ای به خط ثلث بر آن نوشته‌اند. تخته سنگ فوق از آثار برجسته و مهمی است که در بنای باشکوه آرامگاه به ‌کار برده‌اند زیرا در ضمن انجام عملیات مربوط به ساخت آرامگاه، تخت سنگ بزرگ تهیه شده برای این منظور در یک مرحله شکست و دوباره مجبور شدند سنگ فعلی را از کنار دریاچه ارومیه تهیه کرده و به همدان بیاورند.

محل فعلی آرامگاه بوعلی منزل مسکونی ابوسعید دخوک؛ یار دیرین وی بوده و بوعلی مدتی را نزد او به عنوان مهمان سپری کرده است و مزار هر دو در این محل واقع شده است.

 

 

در قسمت بالای دیوارهای داخلی محوطه مربع شکل آرامگاه، بیست بیت قصیده معروف «عینیه» که از آثار ادبی شیوای ابن سینا در حکمت و فلسفه به ‌شمار می‌آید و حکیم آن را در کمال فصاحت و بلاغت راجع به مراحل مختلف سیر روح انسانی و ارتباط آن با عالم جسمانی سروده است، بر روی 40 لوح سنگی از سنگ مرمر هر کدام به طول 1/10 متر و عرض 0/5 متر به خط ثلث برجسته نوشته شده است.

 

 

آرامگاه ابوعلی سینا دارای دو تالار (شمالی و جنوبی) می‌باشد. در حال حاضر تالار جنوبی به عنوان موزه، به محل نگهداری سکه، سفال، برنز و سایر اشیای کشف شده مربوط به هزاره‌های قبل از میلاد و دوران اسلامی اختصاص یافته و در تالار شمالی کتابخانه‌ای مشتمل بر 8 هزار جلد کتاب خطی و چاپی نفیس ایرانی و خارجی و غرفه‌هایی مربوط به آثار ابوعلی سینا و شعرا و نویسندگان همدانی نگهداری می‌شود. در غرفه آثار بوعلی، عکسی از جمجمه وی در معرض دید گذاشته شده که گمان می‌رود به هنگام تخریب مقبره قدیمی تهیه شده است.

بر بالای درِ منتهی به خیابان سمت رودخانه بر لوح مرمرین، رباعی از بوعلی (که به اشتباه به عمر خیام نسبت داده‌اند) نوشته شده است.

 

 

هرچند که بنای این آرامگاه باشکوه به سال‌های اخیر بازمی‌گردد، اما با این وجود نه تنها از هر لحاظ با مجلل‌ترین بناهای تاریخی کشور برابری می‌کند بلکه از لحاظ رعایت اصول مهندسی و نکات فنی ساختمانی، بر بیشتر آثار تاریخی کشور برتری دارد.

 

 

مکمل این بنا، بوستانی به شکل نیم‌دایره با فضای سبز است و تندیسی از ابوعلی سینا در حالی که کتابی در دست دارد، در ضلع شرقی میدان نصب شده است. ارتفاع پیکره بیش از 3 متر، عرض آن 90 سانتی‌متر و وزن آن 4/5 تُن می‌باشد که از سنگ مرمر سفید قم به صورت یکپارچه توسط هنرمند معاصر «ابوالحسن صدیقی» به سفارش انجمن آثار ملی تهیه و به شهر همدان اهدا گردید. در قسمت پایه مجسمه بر روی لوح سنگی ابیاتی به خط نستعلیق نوشته شده است.

 

 

 

 

طراحی نقشه و مقدمات ساخت میدان تاریخی امام در دوره رضا شاه پهلوی و در سال 1307 کلید خورد. طراحی و نقشه برداری این میدان نیز به یک معمار خبره آلمانی به نام کارل فریش واگذار شد. در نهایت این میدان در بین سال های 1309 تا 1312 در قلب شهر همدان ساخته شد.

 

مدل طراحی این میدان به گونه ای است که از شش گوشه آن شش خیابان سی متری با اختلاف زاویه 60 درجه نسبت به هم به سوی شش گوشه شهر کشیده می شود.   این میدان و خیابان‌های منتهی به آن اگر چه در هشتاد سال پیش و در سالهایی انجام گرفته که شاید در کل استان همدان تعداد وسایل نقلیه موتوری به 10 عدد نیز نمی‌رسید، اما به میزانی دوراندیشانه بود که امروزه نیز به راه نجات شهر همدان و ساکنان آن از دست معضل ترافیک تبدیل شده است.

 

ساختمان‌های اطراف این میدان تاریخی مشابه ساختمان‌های اطراف میدان حسن آباد تهران و بر اساس اصول سبک معماری مشهور به "باروک" که در قرن 19 و 20 اروپا رواج داشت ساخته شده‌است.

 

 

اما جذابیت‌های تاریخی میدان امام همدان تنها به شش خیابانی که گوشه‌های آن طراحی و ایجاد شده خلاصه نمی‌شود، چرا که علاوه بر این، شش ساختمان همسان با معماری ویژه در دو طبقه و هر یک در حد فاصل 2 خیابان با نماکاری و تزئینات آجری و گچبری و پوشش سقف شیروانی ساخته شده‌اند و 2 گنبد با پوشش فلزی هم در دو طرف این بناها طراحی و ساخته شده‌است.

 

 

با وجود این جذابیت‌های معمارانه و تاریخی، اما این میدان به دلیل آنکه مرکز اصلی شهر و بازار شهر همدان محسوب می‌شود و در زیر ساختمان‌های تاریخی آن مغازه دارانی از صنوف مختلف مشغول کسب و کار هستند؛ هر کدام با آویزان کردن تابلوهایی از گوشه کنار این میدان تاریخی نما و منظر ساختمان‌های تاریخی آن را بر هم زده‌اند.

 

انواع و اقسام پارچه نوشته‌ها، تابلوهای شبرنگ، نئون و مانیتورهای رنگی که هر کدام کالایی را به حاضران در این میدان تاریخی معرفی می‌کنند جایی برای لذت بردن از نما و ظاهر آن باقی نمی‌گذارند. آویختن و برافراشتن این تابلوهای تبلیغاتی از گوشه و کنار این میدانی در شرایطی است که این اثر به عنوان اثری تاریخی در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده است.

 

 

بر اساس قوانین حفاظتی از آثار ثبت شده ملی، به صراحت هر گونه دست کاری و آسیب در نما و ظاهر آثار تاریخی و منظر این آثار را ممنوع اعلام کرده و سازمان میراث فرهنگی به عنوان متولی حفاظت از آثار تاریخی کشور را موظف کرده مانع از انجام اقداماتی اینچنین شود و در صورت انجام با متخلفان برابر قانون برخورد کند.

 

با این همه اما شواهد حاکی از آن است که قوانین حفاظتی مرتبط با آثار ثبت شده ملی در رابطه با میدان تاریخی امام شهر همدان صدق نمی‌کند چرا که کسبه و بانک‌های حاضر در این نقطه از شهر همدان هر کدام به هر شکلی که خواسته‌اند نمای ظاهری ساختمان‌های تاریخی میدان را مخدوش کرده‌اند.

 

 

از سویی دیگر بر اساس اطلاعات منتشر شده از سوی مسئولان اداره کل میراث فرهنگی استان همدان، عملیات مرمت و بازسازی بناهای موزون میدان امام شامل شیروانی‌کوبی، مرمت بدنه، رنگ‌آمیزی درها و پنجره‌ها، ساب و بندکشی نماها در سال‌های گذسته انجام شده است. البته گفتنی است که اولین دوره از مرمت این میدان  از سال 1373 و از محل اعتبارات وزارت کشور و اعتبارات عمرانی سازمان میراث فرهنگی صنایع دستی و گردشگری آغاز شد و در نهایت با هزینه بیش از 300 میلیون تومان اجرا شد.

 

نتیجه مرمت و صرف هزینه 300 میلیونی برای این میدان اما بیش از هر چیز تا کنون برای کسبه حاضر در این میدان منفعت داشته است، چرا که آنها با مرمت ساختمان‌های تاریخی با خیالی راحت تابلوها و پارچه نوشته‎های خود را از گوشه کنار آن آویخته‌اند.